صدای تو
.سکوت بی خبر قاصدکی است در قحطی باد

و نگاهت
.بستر ترک برداشته ی رودی بی آب

...باد
...آب

.من زایر همواره ی دشت های بی رودم در قحطی باد

من صدایم
هم تیره ی خاک است
.در این بی خودی خاک
و نگاهم
.خاکستری به جای مانده از جانگدازی آتش
...خاک
...آتش

.ما مادران جهانیم